خواب مرا تفسیر می کند

اما! سفر سخت است

             از کوچه ای که درختانش با من همرازند

                                   و کسی نیست تا مرا با ابرها آشنا کند

             باید بروم

                                           چاره ای نیست ...

غرق آتش بودم از دریا صدایی برنخواست

آسمان هم دید دست ناخدایی بر نخواست

هرچه با سازم سخن گفتم به حال من نسوخت

آخر از این ساز آتش دم نوایی بر نخواست

بی خیالت سایبانی در زمین پیدا نبود

بی تو ای زیبا ترین، تنها همایی بر نخواست

هرچه کردم اشک من باران شود باری نشد

از دل من شیونی یا های هایی بر نخواست

با شما بیگانگی بود و هوای دشمنی

دیدم و با من نگاه آشنایی بر نخواست

خواستم شعری بگویم شرح عشقت را ولی

از خیال نا رسا حرف رسایی برنخواست

تصویر سبز کودکی ام

در چارچوب خاطره

میسوزد

آن دورتر

تصویری از قابهای طلایی

با آرایش آتش

از اینکه این مدت به علت مشکلات کاری نتونستم در خدمت شما عزیزان باشم عذر می خوام.

اگه خدا بخواد میخوام دوباره شروع کنم و از راهنماییهای شما بهره مند بشم.

دلم برای همتون تنگ شده.

شاید این فاصله هرگز به رسیدن نرسد                      شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد

بال پروازی اگر هست به سوغات بیار                       مگذار از قفس این تن به پریدن نرسد

از تن خسته من بی تو در این غربت سرد                  سایه ای مانده که شاید به تپیدن نرسد

رفته ای، زود بیایی تو اگر، بر دل من                         خنجری هست که شاید به بریدن نرسد

و شبی، چشم هایم را برداشتم

و چفیه ام، تنها یادگار دیروزم را

                        که تا هنوز بر جا رختی می رقصید

کنار پنجره        ماه

چشم های ملتهبم را        به لبخندی ملیح         مهتابی کرد

و آسمان فرصت سبزی شد برای       گریستن،        نگریستن

به دیروز آفتابی        امروز ابری        فردای مه در مه

ناگهان

            صدایی به خودم آورد       صدایی آشنا     صدایی غریب

صدایی که پرواز در مهتابی منور را تداعی می کرد

                        صدایی که دلم را می لرزاند

                        صدا

                                    صدای بال فرشتگان بود در آسمان بهشت

که مرا میخواند

            و من

                        در خیال خاطرات آبی خویش

                        هر شب

                        کنار پنجره می ایستم تا ماه

                        چشم های ملتهبم را باز     به لبخندی ملیح

                                                            مهتابی کند

خدا حافظ

جاده یعنی آغاز

من به غربت جاده ایمان دارم و به تنهایی خویش

ای مسافر!

جاده را معنا کن! تو که امروز

کوله بار سفرت را بستی

جاده را پیمودی، سفری رویایی،     مقصدت

آن ور مرز شقایق ها بود

جاده فرعی بود

جاده ای که می رفت تا فراسوی افق های خیال

تا ته خاطره ای دور و دراز

جاده یعنی هجرت!

عامل مرگ غریبانه شوق و فرار لبخند

و خداحافظ را باید از تیرگی جاده شنید. ای مسافر

به دنبال وداعت شعر من معنا شد

و خداحافظ را از دل تیرگی جاده شنیدم امروز

جاده یعنی:

عامل مرگ غریبانه شوق

و فرار لبخند

و خدا حافظ را

باید از تیرگی جاده شنید!

دولت یار

ای بی خبر از عشق، غم یار چه دانی

                                                دلدادگی و حال من زار چه دانی

بر خرمن جانت اگر آتش نزند غم

                                                سوز جگر و آه شرربار چه دانی

عاشق نشدی، محنت و هجران نکشیدی

                                                احوال من از دوری دلدار چه دانی

تو طایر آزاد گلستان نشاطی

                                                غمگینی مرغان گرفتار چه دانی

افسون نشدی چونکه از افسانه شوخی

                                                افسونگری چشم فسونکار چه دانی

ای بی خبر از گلبن رخسار نکویان

                                                از بهر گلی سرزنش خار چه دانی

یک نکته «هژاری» نشنیدی ز لب یار

                                                شیرینی گفتار گهربار چه دانی

بی تو

            دیری است که گلها نمی خندند

                                                و باغ سینه ام پائیزی است

                                                آب و آئینه را هم صفایی نیست

آه ای همیشه سبز

                        میدانم وقتی تو بیایی

                        در باغ سینه ام بهار می پیچد

                        و گلها دوباره می رویند

دیری است که مردم چشمان خسته ام

                                                در راه تو انتظار می کشند!

هنوز در پی تندیس باستانی تو

                                    به هر کسی رسم پرسم از نشانی تو

دوباره عشق پر از میله زمینی من

                                    نشسته در گذر عشق آسمانی تو

درون خویش هماره مسیرم تکراری است

                                    نمی شود آیا دلم به بیکرانی تو

تو مهربان تر از اندیشه و صدا هستی

                                    ندیده عشق کسی را به مهربانی تو

تو و کویر و غزل های خشک و تشنه من

                                    منِ هژار، زلالِ سخن های جاودانی تو

کنون قبول کن که از کوه و رود می گذرم

                                    برای چشم تو و عشق باستانی تو

میلاد تو اولین شعری است که

                                    آدم بر خاک می نوشت

                                    چشمهایت قصیده ای است

که ماه،

            با مرکب شب بر پوست افلاک نوشت

دستهایت، غزلی است

                        که از سر انگشتانش

                        خواب های حافظ به شکل گل جوانه می زند

                        و از عطرش

                                                ماه را در دیدنش حیران تر می کند

آخر، تو شعر امروزی

                        که منظومه

                                    چونان کودکی سر به زیر

                                    به دنبال تو گام می سپارد

کسی از سوی خدا می آید

که شبیه است به عشق

و بلند است چو مژگان افق

و عزیز است چو رویای شب تنهایی

کسی از سوی خدا می آید

که بوی شبنم دارد با درختان بهاری

و  دل فاخته ها

و تمنای غریب لب خشک آشنایی دارد

کسی از سوی خدا می آید

                                    که جای پایش پیداست

                                    بر سر بسته نورانی عرش

نقش انگشتانش

                                    نقشه هستی من و نفس به یقین بویش را

                                    به درختان پریشان در باد

                                    به دل دریاها خواهد داد

یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس                                  تو شبیه آن خطوط مبهمی، آغاز بنویس

در وجود من همیشه دلهره ای شاعرانه است                       شاکی از این احتمال شاعری، ایجاز بنویس

یا بگو از خاطرات کودکی، سبزینه ی یاد                                    باز رنجورم، اگر هم می شود، اعجاز بنویس

نوشته ای و باز هم جا مانده بغضی در گلویم                        یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس

برای لحظه ای از واژه ها بگذار بگریزیم                               هزاران سال ما هم رفته ایم، انگار بگریزیم

برایم این چراها مثل یک پاییز طولانی است                         بیا خالی ز ترس و دلهره، بیزار بگریزیم

ببین اینجا سکوتی پر صدا، در کوچه ای تاریک                    شبیه قاصدک، دور و دراز، این بار بگریزیم

کجایید آه مردابی ترین عصر مریض، امشب                         شبیه مرده ای یا زنده ای، بیدار بگریزیم