بانوی رازهای بید زده
مجموعه شعرهای هژار
سخت است اگر نبارد بر من نگاه سبزت
با ریشه می نشینم در هر پناه سبزت
ذهنم قرین حس هر لحظه لحظه توست
خوشبو ترین تنفس درگیر آه سبزت
گل می دهد تماشا از کوی برزن دل
هرجا که جلوه گردد آن روی ماه سبزت
راهی شدم چه زیبا با سایه های رنگی
باریدم از نگاهت در صبحگاه سبزت
دستم به دامن تو ای تکیه گاه بودن
لرزانده شانه ام را زخم گناه سبزت
کاش از بهار عشقت حرف خزان نباشد
سبز همیشه باشم، در پایگاه سبزت
خواب مرا تفسیر می کند
اما! سفر سخت است
از کوچه ای که درختانش با من همرازند
و کسی نیست تا مرا با ابرها آشنا کند
باید بروم
چاره ای نیست ...
غرق آتش بودم از دریا صدایی برنخواست
آسمان هم دید دست ناخدایی بر نخواست
هرچه با سازم سخن گفتم به حال من نسوخت
آخر از این ساز آتش دم نوایی بر نخواست
بی خیالت سایبانی در زمین پیدا نبود
بی تو ای زیبا ترین، تنها همایی بر نخواست
هرچه کردم اشک من باران شود باری نشد
از دل من شیونی یا های هایی بر نخواست
با شما بیگانگی بود و هوای دشمنی
دیدم و با من نگاه آشنایی بر نخواست
خواستم شعری بگویم شرح عشقت را ولی
از خیال نا رسا حرف رسایی برنخواست
ببین که حجم همگون پریشانی به من چه کرد
فشار این حصار رو به ویرانی به من چه کرد
نگاه کن، از سمت سبز و همیشه منبسط
که انجماد این فصل زمستانی به من چه کرد
تو رفتی و خدا حافظ و آن شور و شعف گذشت
ولی پس از تو اندوهت نمی دانی به من چه کرد
به تک درخت تنهایی شباهت دارم از غصه
نگاه کن عطش های بیابانی به من چه کرد
عذاب می کشم هر شب، عذاب ابری تو را
بیا ببین که این تقدیر بارانی به من چه کرد
زمان گذشت، اما هیچ می دانی که بی صدا
طنین و ارتعاش اشک پنهانی به من چه کرد
شب است و شب کجا باید دو خوشه از ستاره چید
ببین هراس این تندیس ظلمانی به من چه کرد
تصویر سبز کودکی ام
در چارچوب خاطره
میسوزد
آن دورتر
تصویری از قابهای طلایی
با آرایش آتش
از اینکه این مدت به علت مشکلات کاری نتونستم در خدمت شما عزیزان باشم عذر می خوام.
اگه خدا بخواد میخوام دوباره شروع کنم و از راهنماییهای شما بهره مند بشم.
دلم برای همتون تنگ شده.
شاید این فاصله هرگز به رسیدن نرسد شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد
بال پروازی اگر هست به سوغات بیار مگذار از قفس این تن به پریدن نرسد
از تن خسته من بی تو در این غربت سرد سایه ای مانده که شاید به تپیدن نرسد
رفته ای، زود بیایی تو اگر، بر دل من خنجری هست که شاید به بریدن نرسد
و شبی، چشم هایم را برداشتم
و چفیه ام، تنها یادگار دیروزم را
که تا هنوز بر جا رختی می رقصید
کنار پنجره ماه
چشم های ملتهبم را به لبخندی ملیح مهتابی کرد
و آسمان فرصت سبزی شد برای گریستن، نگریستن
به دیروز آفتابی امروز ابری فردای مه در مه
ناگهان
صدایی به خودم آورد صدایی آشنا صدایی غریب
صدایی که پرواز در مهتابی منور را تداعی می کرد
صدایی که دلم را می لرزاند
صدا
صدای بال فرشتگان بود در آسمان بهشت
که مرا میخواند
و من
در خیال خاطرات آبی خویش
هر شب
کنار پنجره می ایستم تا ماه
چشم های ملتهبم را باز به لبخندی ملیح
مهتابی کند
خدا حافظ
جاده یعنی آغاز
من به غربت جاده ایمان دارم و به تنهایی خویش
ای مسافر!
جاده را معنا کن! تو که امروز
کوله بار سفرت را بستی
جاده را پیمودی، سفری رویایی، مقصدت
آن ور مرز شقایق ها بود
جاده فرعی بود
جاده ای که می رفت تا فراسوی افق های خیال
تا ته خاطره ای دور و دراز
جاده یعنی هجرت!
عامل مرگ غریبانه شوق و فرار لبخند
و خداحافظ را باید از تیرگی جاده شنید. ای مسافر
به دنبال وداعت شعر من معنا شد
و خداحافظ را از دل تیرگی جاده شنیدم امروز
جاده یعنی:
عامل مرگ غریبانه شوق
و فرار لبخند
و خدا حافظ را
باید از تیرگی جاده شنید!
دولت یار
ای بی خبر از عشق، غم یار چه دانی
دلدادگی و حال من زار چه دانی
بر خرمن جانت اگر آتش نزند غم
سوز جگر و آه شرربار چه دانی
عاشق نشدی، محنت و هجران نکشیدی
احوال من از دوری دلدار چه دانی
تو طایر آزاد گلستان نشاطی
غمگینی مرغان گرفتار چه دانی
افسون نشدی چونکه از افسانه شوخی
افسونگری چشم فسونکار چه دانی
ای بی خبر از گلبن رخسار نکویان
از بهر گلی سرزنش خار چه دانی
یک نکته «هژاری» نشنیدی ز لب یار
شیرینی گفتار گهربار چه دانی
بی تو
دیری است که گلها نمی خندند
و باغ سینه ام پائیزی است
آب و آئینه را هم صفایی نیست
آه ای همیشه سبز
میدانم وقتی تو بیایی
در باغ سینه ام بهار می پیچد
و گلها دوباره می رویند
دیری است که مردم چشمان خسته ام
در راه تو انتظار می کشند!
هنوز در پی تندیس باستانی تو
به هر کسی رسم پرسم از نشانی تو
دوباره عشق پر از میله زمینی من
نشسته در گذر عشق آسمانی تو
درون خویش هماره مسیرم تکراری است
نمی شود آیا دلم به بیکرانی تو
تو مهربان تر از اندیشه و صدا هستی
ندیده عشق کسی را به مهربانی تو
تو و کویر و غزل های خشک و تشنه من
منِ هژار، زلالِ سخن های جاودانی تو
کنون قبول کن که از کوه و رود می گذرم
برای چشم تو و عشق باستانی تو
میلاد تو اولین شعری است که
آدم بر خاک می نوشت
چشمهایت قصیده ای است
که ماه،
با مرکب شب بر پوست افلاک نوشت
دستهایت، غزلی است
که از سر انگشتانش
خواب های حافظ به شکل گل جوانه می زند
و از عطرش
ماه را در دیدنش حیران تر می کند
آخر، تو شعر امروزی
که منظومه
چونان کودکی سر به زیر
به دنبال تو گام می سپارد
کسی از سوی خدا می آید
که شبیه است به عشق
و بلند است چو مژگان افق
و عزیز است چو رویای شب تنهایی
کسی از سوی خدا می آید
که بوی شبنم دارد با درختان بهاری
و دل فاخته ها
و تمنای غریب لب خشک آشنایی دارد
کسی از سوی خدا می آید
که جای پایش پیداست
بر سر بسته نورانی عرش
نقش انگشتانش
نقشه هستی من و نفس به یقین بویش را
به درختان پریشان در باد
به دل دریاها خواهد داد
یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس تو شبیه آن خطوط مبهمی، آغاز بنویس
در وجود من همیشه دلهره ای شاعرانه است شاکی از این احتمال شاعری، ایجاز بنویس
یا بگو از خاطرات کودکی، سبزینه ی یاد باز رنجورم، اگر هم می شود، اعجاز بنویس
نوشته ای و باز هم جا مانده بغضی در گلویم یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس
| Design By : Night Melody |
تقدیم به آرزوها و انتظارها، به جانهایی که عذاب می کشند، تقدیم به تشنگانی که در آرزوی آب می لرزند و برای آب می میرند و باز هم از آب می گریزند.
تقدیم به احساسات پاک و به خاکسترهای بر باد رفته. تقدیم به کسانی که قدر می دانند. تقدیم به بهار که عشق می زاید، به پائیز که عشق می پروراند. تقدیم به شکوه شب و سکوتِ مهتاب.
تقدیم به تو ای خیال من، ای خواب من و ای رویای من
تقدیم به رازهای افشا نشده
و تقدیم به کسانی که: همچون دریاها و اقیانوسها باطنی شوریده و پر از غم دارند.
تا شاید این تنها چیزی باشد که من به یادگار می گذارم، مانند شن های کنار ساحل که همیشه یادگاری هستند از آن مکان ...
فرشته نیازی «هژار»
