خدا حافظ

جاده یعنی آغاز

من به غربت جاده ایمان دارم و به تنهایی خویش

ای مسافر!

جاده را معنا کن! تو که امروز

کوله بار سفرت را بستی

جاده را پیمودی، سفری رویایی،     مقصدت

آن ور مرز شقایق ها بود

جاده فرعی بود

جاده ای که می رفت تا فراسوی افق های خیال

تا ته خاطره ای دور و دراز

جاده یعنی هجرت!

عامل مرگ غریبانه شوق و فرار لبخند

و خداحافظ را باید از تیرگی جاده شنید. ای مسافر

به دنبال وداعت شعر من معنا شد

و خداحافظ را از دل تیرگی جاده شنیدم امروز

جاده یعنی:

عامل مرگ غریبانه شوق

و فرار لبخند

و خدا حافظ را

باید از تیرگی جاده شنید!

دولت یار

ای بی خبر از عشق، غم یار چه دانی

                                                دلدادگی و حال من زار چه دانی

بر خرمن جانت اگر آتش نزند غم

                                                سوز جگر و آه شرربار چه دانی

عاشق نشدی، محنت و هجران نکشیدی

                                                احوال من از دوری دلدار چه دانی

تو طایر آزاد گلستان نشاطی

                                                غمگینی مرغان گرفتار چه دانی

افسون نشدی چونکه از افسانه شوخی

                                                افسونگری چشم فسونکار چه دانی

ای بی خبر از گلبن رخسار نکویان

                                                از بهر گلی سرزنش خار چه دانی

یک نکته «هژاری» نشنیدی ز لب یار

                                                شیرینی گفتار گهربار چه دانی

بی تو

            دیری است که گلها نمی خندند

                                                و باغ سینه ام پائیزی است

                                                آب و آئینه را هم صفایی نیست

آه ای همیشه سبز

                        میدانم وقتی تو بیایی

                        در باغ سینه ام بهار می پیچد

                        و گلها دوباره می رویند

دیری است که مردم چشمان خسته ام

                                                در راه تو انتظار می کشند!

هنوز در پی تندیس باستانی تو

                                    به هر کسی رسم پرسم از نشانی تو

دوباره عشق پر از میله زمینی من

                                    نشسته در گذر عشق آسمانی تو

درون خویش هماره مسیرم تکراری است

                                    نمی شود آیا دلم به بیکرانی تو

تو مهربان تر از اندیشه و صدا هستی

                                    ندیده عشق کسی را به مهربانی تو

تو و کویر و غزل های خشک و تشنه من

                                    منِ هژار، زلالِ سخن های جاودانی تو

کنون قبول کن که از کوه و رود می گذرم

                                    برای چشم تو و عشق باستانی تو

میلاد تو اولین شعری است که

                                    آدم بر خاک می نوشت

                                    چشمهایت قصیده ای است

که ماه،

            با مرکب شب بر پوست افلاک نوشت

دستهایت، غزلی است

                        که از سر انگشتانش

                        خواب های حافظ به شکل گل جوانه می زند

                        و از عطرش

                                                ماه را در دیدنش حیران تر می کند

آخر، تو شعر امروزی

                        که منظومه

                                    چونان کودکی سر به زیر

                                    به دنبال تو گام می سپارد

کسی از سوی خدا می آید

که شبیه است به عشق

و بلند است چو مژگان افق

و عزیز است چو رویای شب تنهایی

کسی از سوی خدا می آید

که بوی شبنم دارد با درختان بهاری

و  دل فاخته ها

و تمنای غریب لب خشک آشنایی دارد

کسی از سوی خدا می آید

                                    که جای پایش پیداست

                                    بر سر بسته نورانی عرش

نقش انگشتانش

                                    نقشه هستی من و نفس به یقین بویش را

                                    به درختان پریشان در باد

                                    به دل دریاها خواهد داد