خواب مرا تفسیر می کند

اما! سفر سخت است

             از کوچه ای که درختانش با من همرازند

                                   و کسی نیست تا مرا با ابرها آشنا کند

             باید بروم

                                           چاره ای نیست ...

غرق آتش بودم از دریا صدایی برنخواست

آسمان هم دید دست ناخدایی بر نخواست

هرچه با سازم سخن گفتم به حال من نسوخت

آخر از این ساز آتش دم نوایی بر نخواست

بی خیالت سایبانی در زمین پیدا نبود

بی تو ای زیبا ترین، تنها همایی بر نخواست

هرچه کردم اشک من باران شود باری نشد

از دل من شیونی یا های هایی بر نخواست

با شما بیگانگی بود و هوای دشمنی

دیدم و با من نگاه آشنایی بر نخواست

خواستم شعری بگویم شرح عشقت را ولی

از خیال نا رسا حرف رسایی برنخواست

تصویر سبز کودکی ام

در چارچوب خاطره

میسوزد

آن دورتر

تصویری از قابهای طلایی

با آرایش آتش

از اینکه این مدت به علت مشکلات کاری نتونستم در خدمت شما عزیزان باشم عذر می خوام.

اگه خدا بخواد میخوام دوباره شروع کنم و از راهنماییهای شما بهره مند بشم.

دلم برای همتون تنگ شده.

شاید این فاصله هرگز به رسیدن نرسد                      شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد

بال پروازی اگر هست به سوغات بیار                       مگذار از قفس این تن به پریدن نرسد

از تن خسته من بی تو در این غربت سرد                  سایه ای مانده که شاید به تپیدن نرسد

رفته ای، زود بیایی تو اگر، بر دل من                         خنجری هست که شاید به بریدن نرسد

و شبی، چشم هایم را برداشتم

و چفیه ام، تنها یادگار دیروزم را

                        که تا هنوز بر جا رختی می رقصید

کنار پنجره        ماه

چشم های ملتهبم را        به لبخندی ملیح         مهتابی کرد

و آسمان فرصت سبزی شد برای       گریستن،        نگریستن

به دیروز آفتابی        امروز ابری        فردای مه در مه

ناگهان

            صدایی به خودم آورد       صدایی آشنا     صدایی غریب

صدایی که پرواز در مهتابی منور را تداعی می کرد

                        صدایی که دلم را می لرزاند

                        صدا

                                    صدای بال فرشتگان بود در آسمان بهشت

که مرا میخواند

            و من

                        در خیال خاطرات آبی خویش

                        هر شب

                        کنار پنجره می ایستم تا ماه

                        چشم های ملتهبم را باز     به لبخندی ملیح

                                                            مهتابی کند

خدا حافظ

جاده یعنی آغاز

من به غربت جاده ایمان دارم و به تنهایی خویش

ای مسافر!

جاده را معنا کن! تو که امروز

کوله بار سفرت را بستی

جاده را پیمودی، سفری رویایی،     مقصدت

آن ور مرز شقایق ها بود

جاده فرعی بود

جاده ای که می رفت تا فراسوی افق های خیال

تا ته خاطره ای دور و دراز

جاده یعنی هجرت!

عامل مرگ غریبانه شوق و فرار لبخند

و خداحافظ را باید از تیرگی جاده شنید. ای مسافر

به دنبال وداعت شعر من معنا شد

و خداحافظ را از دل تیرگی جاده شنیدم امروز

جاده یعنی:

عامل مرگ غریبانه شوق

و فرار لبخند

و خدا حافظ را

باید از تیرگی جاده شنید!

دولت یار

ای بی خبر از عشق، غم یار چه دانی

                                                دلدادگی و حال من زار چه دانی

بر خرمن جانت اگر آتش نزند غم

                                                سوز جگر و آه شرربار چه دانی

عاشق نشدی، محنت و هجران نکشیدی

                                                احوال من از دوری دلدار چه دانی

تو طایر آزاد گلستان نشاطی

                                                غمگینی مرغان گرفتار چه دانی

افسون نشدی چونکه از افسانه شوخی

                                                افسونگری چشم فسونکار چه دانی

ای بی خبر از گلبن رخسار نکویان

                                                از بهر گلی سرزنش خار چه دانی

یک نکته «هژاری» نشنیدی ز لب یار

                                                شیرینی گفتار گهربار چه دانی

بی تو

            دیری است که گلها نمی خندند

                                                و باغ سینه ام پائیزی است

                                                آب و آئینه را هم صفایی نیست

آه ای همیشه سبز

                        میدانم وقتی تو بیایی

                        در باغ سینه ام بهار می پیچد

                        و گلها دوباره می رویند

دیری است که مردم چشمان خسته ام

                                                در راه تو انتظار می کشند!

هنوز در پی تندیس باستانی تو

                                    به هر کسی رسم پرسم از نشانی تو

دوباره عشق پر از میله زمینی من

                                    نشسته در گذر عشق آسمانی تو

درون خویش هماره مسیرم تکراری است

                                    نمی شود آیا دلم به بیکرانی تو

تو مهربان تر از اندیشه و صدا هستی

                                    ندیده عشق کسی را به مهربانی تو

تو و کویر و غزل های خشک و تشنه من

                                    منِ هژار، زلالِ سخن های جاودانی تو

کنون قبول کن که از کوه و رود می گذرم

                                    برای چشم تو و عشق باستانی تو

میلاد تو اولین شعری است که

                                    آدم بر خاک می نوشت

                                    چشمهایت قصیده ای است

که ماه،

            با مرکب شب بر پوست افلاک نوشت

دستهایت، غزلی است

                        که از سر انگشتانش

                        خواب های حافظ به شکل گل جوانه می زند

                        و از عطرش

                                                ماه را در دیدنش حیران تر می کند

آخر، تو شعر امروزی

                        که منظومه

                                    چونان کودکی سر به زیر

                                    به دنبال تو گام می سپارد

کسی از سوی خدا می آید

که شبیه است به عشق

و بلند است چو مژگان افق

و عزیز است چو رویای شب تنهایی

کسی از سوی خدا می آید

که بوی شبنم دارد با درختان بهاری

و  دل فاخته ها

و تمنای غریب لب خشک آشنایی دارد

کسی از سوی خدا می آید

                                    که جای پایش پیداست

                                    بر سر بسته نورانی عرش

نقش انگشتانش

                                    نقشه هستی من و نفس به یقین بویش را

                                    به درختان پریشان در باد

                                    به دل دریاها خواهد داد

یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس                                  تو شبیه آن خطوط مبهمی، آغاز بنویس

در وجود من همیشه دلهره ای شاعرانه است                       شاکی از این احتمال شاعری، ایجاز بنویس

یا بگو از خاطرات کودکی، سبزینه ی یاد                                    باز رنجورم، اگر هم می شود، اعجاز بنویس

نوشته ای و باز هم جا مانده بغضی در گلویم                        یک غزل، آبی برای لحظه پرواز بنویس

برای لحظه ای از واژه ها بگذار بگریزیم                               هزاران سال ما هم رفته ایم، انگار بگریزیم

برایم این چراها مثل یک پاییز طولانی است                         بیا خالی ز ترس و دلهره، بیزار بگریزیم

ببین اینجا سکوتی پر صدا، در کوچه ای تاریک                    شبیه قاصدک، دور و دراز، این بار بگریزیم

کجایید آه مردابی ترین عصر مریض، امشب                         شبیه مرده ای یا زنده ای، بیدار بگریزیم

بانوي رازهاي بيد زده

بانوي رازهاي بيد زده

نيمه ماه است و آخر دنيا

آمدم كمي دير

منتظر ماندم

صداي دهل هاي دور دست

دوباره برخيزد

مانند خصمي تنها

در سپاه خسته ثانيه ها

ريتم كندي دشت را مي فرسود

و سپس ناله محزون تو بود

گيسوانت علف هرز مسير

راه پر پيچ و خم ناپيدا

بي دليل در شبي سرد و سياه

مشعل گيسويت دشت را مي افروخت

و صدايت گره بغض نهان

در طنين دهلي مي پيچيد

چشمهايت هيچ

تحدب اضطراب

ميان مرگ و ثانيه

دستهايت شاخه هاي سمج كاج بلند

گهواره ترديد مرا

مي جنباند

*****

از اينها كه مي ديدم

تا هراس ناقابلي كه تحفه دلهاي بسته بود

از سنگهاي درون

                        و سِري به اندازه زمين

                        بعد از نيرنگ دشت

                        و دور دست غروب

                                                رد پاي رؤيا

                                                در مسير تو گل انداخته بود

مي دانستم

بي فتنه ها و خلاء انكارت

يا نمي دانم بعد از اين بازي‌ها

                                    زندگي   از چه پر است

                                                                        يا كجا

                                                            سيل فرسوده تقدير

پرتگاه هوست را

به دو سوي گنهم مي بندد

***   

بانو !

مي شنوي !

روزها باد فريبم مي داد

و هوا حجم آواز شياطين مي شد

تك به تك طرح زمين مي‌آشفت

در شمار قدمي بر قدمي

سر هر مزرعه بي بر و بار

مترسك زنده‌اي از تو مي‌سرود

بانو!

            من نمي خواهم!!!

                                    اي كاش جاي آن سختي‌ها

                                    جاي ماندن و كهنه شدن

                                    بعد از هزاران بار

                                    پيدا مي‌شدي

                                    پيدا همچون نوزاد قصه‌اي شفاف

                                    به رنگ سايه و مهتاب

                                    پيدا و ترانه

                                    طوسي و لبريز

                                                غرق در رفتن

                                    گم شدن از خويش

                                    دور يا نزديك

                                    بستة درها

                                                گشايش‌هاي بيهوده

***

    مي‌آيي كف در كف باد

            بي هراس از موج‌ درياها

            هم‌صداي رعد و آتش

                                    و مرا

            اين تشنه خونهاي هزاران ساله خفته را

                                                سيراب مي رَويم

                                                تا به خط افق برسيم

            به فواره‌هاي بلا

            و سيلاب جنون

                        و انتظار نَفَس

                        پس از ساده لوحي لفظ حيات!

                    ***

پرنده‌ام!

            اي بدنام قصه‌هاي بي پشت و بام!

            بر آبي كدامين سرزمين مي‌خواني

            زمان را در تيك تاك موزون قلب

            حشرات بايد گريست

            بانو!

            اي خاك سوره

                        طلعت يلدا

            در كدامين سو يا ستاره

            در كدامين شب

            اسمي از روزن نمي‌دانم

                                                بر كدامين قفل ظلمت

                                                راز تو رمز رهايي مي‌شود

                                                و تو هنوز هم كجايي

                                                تو و بعد از شب كه

                                                                        به فلق مي رسيم

به ریسمان های معلق در آسمان

که زردی آفتاب دروغین

بر گَرده های رنگ پریده بی رگ

بوسه می زنند

و پری واره تندیس سربی

شکلک موزون رقص نور را

در امتداد چشمهای زمین طرح می زند

بانگ می زند

بانگ پری واره

بی باک و دیوانه

                    ***

بانو!

            کجایی؟

نه جوابی

نه نشان از کاروانی

دیگر از راه، خستگی می ماند

و هم آغوشی صفر

شبحی دود اندود

در پی نابودی تو

تمام فصلِ نیمه تنها

در محال تو

در تنگنای سرنوشت

خطِ برزخ بود، دو دستان فرشته

دستانی به وزن ترانه خواب

بخشنده گیرا

که با هر جنبشی

آهنگ بدیع آسایش را

ارزانی می داشت

بیش از اینها

بیش از آنکه دل

جواب نغمه ای را به شکرانه

یا به حیرانی

از سینه جنباند

نفیر نعره های مرگ

داغ بر دست نوازش زد

                    ***

بهت در گیسوی او خندید

گلپاره های اشک او

در بغض من پیچید

ساقه های نازک وصلش

زرد شد، خسته شد، نگشود

پنچه ها پوسید

نمی دانی بانو!

نمی دانی

این همان نفرین جاوید خدایان است

این زمان است

ساعت ها،

روزها،

سال ها،

دهلیزی موازی با سرشت مرگ

و میل پرتوان یاس

در فرو رفتن مرا گم کن

می خواهم فرو افتم

فرو افتم تا آشیانه های کوچک

مملو از اجساد

در اقصی نقطه تجرید!

                    ***

نمی آیی!

تو نمی آیی

اول راه است

نگاه کن ساعت صفر است.

حدوداً صفر

و شب

این واپسین پرده

در خیال حیرت مهتاب

بار بگشوده

برو برگرد

می خواهم فرو افتم

زمان صفر است.

                                                                        .

                                                                        .

                                                                        .

                                                                        .