بانوی رازهای بید زده

razhaye-bid-zade — Tue, 06 Oct 2009 14:09:51 GMT

بانگ شب بیدار

خواب مرا تفسیر می کند

اما! سفر سخت است

از کوچه ای که درختانش با من همرازند

و کسی نیست تا مرا با ابرها آشنا کند

باید بروم

چاره ای نیست ...

زیباترین تنها

razhaye-bid-zade — Thu, 29 Jan 2009 09:38:18 GMT

غرق آتش بودم از دریا صدایی برنخواست

آسمان هم دید دست ناخدایی بر نخواست

هرچه با سازم سخن گفتم به حال من نسوخت

آخر از این ساز آتش دم نوایی بر نخواست

بی خیالت سایبانی در زمین پیدا نبود

بی تو ای زیبا ترین، تنها همایی بر نخواست

هرچه کردم اشک من باران شود باری نشد

از دل من شیونی یا های هایی بر نخواست

با شما بیگانگی بود و هوای دشمنی

دیدم و با من نگاه آشنایی بر نخواست

خواستم شعری بگویم شرح عشقت را ولی

از خیال نا رسا حرف رسایی برنخواست

تقدیر بارانی

razhaye-bid-zade — Thu, 21 Feb 2008 11:52:18 GMT

ببین که حجم همگون پریشانی به من چه کرد

                         فشار این حصار رو به ویرانی به من چه کرد

نگاه کن، از سمت سبز و همیشه منبسط

                        که انجماد این فصل زمستانی به من چه کرد

تو رفتی و خدا حافظ و آن شور و شعف گذشت

                       ولی پس از تو اندوهت نمی دانی به من چه کرد

به تک درخت تنهایی شباهت دارم از غصه

                        نگاه کن عطش های بیابانی به من چه کرد

عذاب می کشم هر شب، عذاب ابری تو را

                        بیا ببین که این تقدیر بارانی به من چه کرد

زمان گذشت، اما هیچ می دانی که بی صدا

                       طنین و ارتعاش اشک پنهانی به من چه کرد

شب است و شب کجا باید دو خوشه از ستاره چید

                       ببین هراس این تندیس ظلمانی به من چه کرد

یک طرح ساده

razhaye-bid-zade — Fri, 08 Feb 2008 08:01:18 GMT

تصویر سبز کودکی ام

در چارچوب خاطره

میسوزد

آن دورتر

تصویری از قابهای طلایی

با آرایش آتش

در نگاهم می نشیند

razhaye-bid-zade — Fri, 08 Feb 2008 08:00:18 GMT

سلام به همه دوستان عزیزم

از اینکه این مدت به علت مشکلات کاری نتونستم در خدمت شما عزیزان باشم عذر می خوام.

اگه خدا بخواد میخوام دوباره شروع کنم و از راهنماییهای شما بهره مند بشم.

دلم برای همتون تنگ شده.

کالترین قصه

razhaye-bid-zade — Wed, 10 Oct 2007 10:15:18 GMT

شاید این فاصله هرگز به رسیدن نرسد شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد

بال پروازی اگر هست به سوغات بیار مگذار از قفس این تن به پریدن نرسد

از تن خسته من بی تو در این غربت سرد سایه ای مانده که شاید به تپیدن نرسد

رفته ای، زود بیایی تو اگر، بر دل من خنجری هست که شاید به بریدن نرسد

در مهتابی منور

razhaye-bid-zade — Sun, 23 Sep 2007 07:17:18 GMT

و شبی، چشم هایم را برداشتم

و چفیه ام، تنها یادگار دیروزم را

که تا هنوز بر جا رختی می رقصید

کنار پنجره ماه

چشم های ملتهبم را به لبخندی ملیح مهتابی کرد

و آسمان فرصت سبزی شد برای گریستن، نگریستن

به دیروز آفتابی امروز ابری فردای مه در مه

ناگهان

صدایی به خودم آورد صدایی آشنا صدایی غریب

صدایی که پرواز در مهتابی منور را تداعی می کرد

صدایی که دلم را می لرزاند

صدا

صدای بال فرشتگان بود در آسمان بهشت

که مرا میخواند

و من

در خیال خاطرات آبی خویش

هر شب

کنار پنجره می ایستم تا ماه

چشم های ملتهبم را باز به لبخندی ملیح

مهتابی کند

خداحافظ

razhaye-bid-zade — Sat, 08 Sep 2007 12:04:03 GMT

خدا حافظ

جاده یعنی آغاز

من به غربت جاده ایمان دارم و به تنهایی خویش

ای مسافر!

جاده را معنا کن! تو که امروز

کوله بار سفرت را بستی

جاده را پیمودی، سفری رویایی، مقصدت

آن ور مرز شقایق ها بود

جاده فرعی بود

جاده ای که می رفت تا فراسوی افق های خیال

تا ته خاطره ای دور و دراز

جاده یعنی هجرت!

عامل مرگ غریبانه شوق و فرار لبخند

و خداحافظ را باید از تیرگی جاده شنید. ای مسافر

به دنبال وداعت شعر من معنا شد

و خداحافظ را از دل تیرگی جاده شنیدم امروز

جاده یعنی:

عامل مرگ غریبانه شوق

و فرار لبخند

و خدا حافظ را

باید از تیرگی جاده شنید!

دولت یار

razhaye-bid-zade — Fri, 31 Aug 2007 17:45:48 GMT

دولت یار

ای بی خبر از عشق، غم یار چه دانی

دلدادگی و حال من زار چه دانی

بر خرمن جانت اگر آتش نزند غم

سوز جگر و آه شرربار چه دانی

عاشق نشدی، محنت و هجران نکشیدی

احوال من از دوری دلدار چه دانی

تو طایر آزاد گلستان نشاطی

غمگینی مرغان گرفتار چه دانی

افسون نشدی چونکه از افسانه شوخی

افسونگری چشم فسونکار چه دانی

ای بی خبر از گلبن رخسار نکویان

از بهر گلی سرزنش خار چه دانی

یک نکته «هژاری» نشنیدی ز لب یار

شیرینی گفتار گهربار چه دانی

انتظار

razhaye-bid-zade — Fri, 31 Aug 2007 17:44:35 GMT

بی تو

دیری است که گلها نمی خندند

و باغ سینه ام پائیزی است

آب و آئینه را هم صفایی نیست

آه ای همیشه سبز

میدانم وقتی تو بیایی

در باغ سینه ام بهار می پیچد

و گلها دوباره می رویند

دیری است که مردم چشمان خسته ام

در راه تو انتظار می کشند!